شما به آن چیزی می رسید که به آن باور دارید. جایگاهی که امروز دارید، ریشه در باوری دارد که داشته اید. اپرا وینفری

هپاتیت B

 


ادامه مطلب شماره گذشته ...

آناتومی و وظایف
کبد به بیان ساده
نشانه ها و علائم هپاتیت





هپاتیت B در اثر نوعی هِپادنا ویروس ( hepadanvirus ) 42 نانو میکرونی از گروه DNA ویروس ایجاد می‌شود که می‌تواند هر دو نوع هپاتیت حاد و مزمن را به وجود آورد.
هپاتیت مزمن در 15% از بیماران که بدن آنها قادر نیست پس از عفونت اولیه، ویروس را از بین ببرد ایجاد می‌شود. دوره کمون هپاتیت B حدود 45 تا180 روز است.

راه‌های شناخته شده انتقال هپاتیت B عبارتند از:
خون ( انتقال خون، که امروزه به ندرت هپاتیت B از این راه منتقل می‌شود ).
خالکوبی ( تاتو؛ اعم از آماتور یا حرفه‌ای )
انتقال از راه جنسی ( از طریق تماس جنسی محافظت نشده یا تماس با خون یا مایعات بدن مانند مایع منی، ترشحات مهبلی یا بزاق ).
انتقال از مادر به کودک از طریق شیر دادن ( شواهد کمی از انتقال ویروس از راه جفت وجود دارد ) و انتقال از مادر به نوزاد در هنگام تولد.
استفاده از سرنگ مشترک
آسیب‌های پوستی ناشی از سوزن یا اجسام برنده آلوده
نکته: افرادی که در خطر عفونت با ویروس هپاتیت Bت(HBV) قرار دارند ممکن است در خطر آلودگی با ویروس هپاتیت Cت(HCV) یا ویروس ایدز ( HIV ) نیز باشند.
افرادی دارای شریک‌های جنسی متعدد یا افراد مبتلا به بیماری‌های مقاربتی و افرادی که در تماس با بیماران مبتلا به هپاتیت مزمن هستند در خطر ابتلاء به هپاتیت B قرار دارند.
نوزادان و کودکان مهاجر از مناطقی که میزان عفونت با ویروس هپاتیت B در آنها زیاد است، مراقبان بهداشتی و پرسنل مراکز ایمنی عمومی و بیمارانی که همودیالیز می‌شوند نیز در معرض خطر قرار دارند.
حدود 30% بیماران دچار علائم یا نشانه‌هایی نمی‌شوند و علائم در کودکان ناشایع‌تر از بزرگسالان است.

علائم هپاتیت B
علائم هپاتیت B عبارتند از: زردی، احساس خستگی، درد شکمی، کاهش اشتها، تهوع، استفراغ، درد مفصلی، خارش پوست، بیماری مزمن در 90% از نوزادانی که در هنگام تولد آلوده به ویروس می‌شوند، 30% کودکانی که در یک تا 5 سالگی آلوده می‌شوند و 6% افرادی که پس از 5 سالگی آلوده می‌شوند روی می‌دهد. مرگ ناشی از بیماری کبدی در 15 تا 25 درصد افرادی که دچار عفونت مزمن شده‌اند دیده می‌شود.
کودکانی که به طور دراز مدت در مراکز مراقبت بهداشتی زندگی می‌کنند یا دچار معلولیت هستند و کودکان مبتلا به هموفیلی و کودکانی که به فرآورده‌های خونی نیاز دارند یا به دلیل نارسایی کلیه دیالیز می‌شوند در خطر ابتلاء به هپاتیت B قرار دارند.

راه‌های پیشگیری از هپاتیت B
بهترین راه پیشگیری از هپاتیت B، تزریق واکسن است. واکسن هپاتیت B، از نوع صناعی ( ساختگی ) است و در کودکان 90% مؤثر است ولی در سن بالای 30 سال تأثیر کمتری دارد.
امروزه واکسن هپاتیت B به طور گسترده در تمام دنیا مورد استفاده قرار می‌گیرد. تا سال 1982 روش اصلی پیشگیری از هپاتیت B، پیشگیری ایمنی غیرفعال بود که به وسیله ایمونوگلبولین استاندارد حاوی مقادیر نسبتاً کمی از anti-HBs انجام می‌شد. کارآیی این ایمونوگلبولین هرگز اثبات نشده است و به نظر می‌رسد HBIG فقط بروز علائم بالینی بیماری را کاهش می‌دهد و نقشی در پیشگیری از عفونت ندارد. اولین واکسن برای ایمن‌سازی فعال در سال 1982 عرضه شد.
این واکسن از اشکال کروی 22 نانومتری خالص و غیرعفونت‌زا آنتی‌ژن سطحی هپاتیت Bت(HBsAg) تشکیل شده بود که از پلاسمای افراد ناقل سالم تهیه می‌شد. در سال 1987 واکسن جدیدی که به روش مهندسی ژنتیک از مخمر نوترکیب ساخته شده بود جانشین واکسن‌های مشتق از پلاسما شد. این واکسن حاوی ذراتHBsAg غیرگلیکوزیله، ولی از HBsAg طبیعی غیرقابل افتراق است.
دو واکسن نوترکیب برای استفاده در ایالات‌متحده تأیید شده‌اند و درحال حاضر، هم برای پیشگیری قبل از تماس با ویروس و هم برای پیشگیری بعد از تماس با آن توصیه می‌شود.
دو نوع واکسن نوترکیب هپاتیت B مشابه هم هستند. یکی از آنها به نام Recombivax-HB حاوی 10 میکروگرم از HBsAg و دیگری موسوم بهEngerix-B دارای 20 میکروگرم از HBsAg است.
مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌ها ( CDC ) توصیه می‌کند که واکسیناسیون عمومی هپاتیت B به نوزادان باید به جز در موارد نادر از هنگام تولد آغاز شود. واکسن باید در 3 دوز، در تمام کودکان، قبل از ورود به دبستان تزریق شود. همچنین برای کودکان بزرگ‌تری که قبل از سال 1992 واکسینه نشده‌اند در سن قبل از 11 یا 12 سالگی توصیه می‌شود.
در افرادی که در اثر تزریق داخل پوستی یا مخاطی در معرض تماس مستقیم با خون یا مایعات حاوی HBsAg قرار گرفته‌اند ( مثلاً در اثر فرو رفتن اتفاقی سوزن یا ورود ویروس از راه مخاط یا بلع ) یک دوز منفرد HBIG در عضله ( به مقدار 06/0 میلی‌لیتر بر حسب هر کیلوگرم وزن ) طی 14 روز اول پس از تماس تزریق و سپس یک دوره کامل واکسن هپاتیت B آغاز می‌شود.
واکسن هپاتیتB در روزهای صفر ( تزریق اول )، یک ماه بعد از تزریق اول و 6 ماه بعد از تزریق اول، یعنی مجموعاً طی 3 تزریق صورت می‌گیرد. چنانچه فرد در خطر آلودگی با عفونت هپاتیت B قرار دارد می‌تواند تزریق دوز یادآور اضافی را در 2 ماه بعد از اولین تزریق انجام دهد.
نکته: در واقع واکسن هپاتیت B، اولین واکسن ضدسرطان در انسان به شمار می‌آید.
چنانچه تزریق یک دوز یادآور فراموش شود باید دوز بعدی را هر چه زودتر تزریق نمود و نیاز به شروع دوباره تزریق‌ها ( از ابتدا ) وجود ندارد.
مشخص نیست که واکسن هپاتیت B تا چه مدت مصونیت ایجاد می‌کند ولی80 تا 90 درصد از افراد واکسینه شده دارای سیستم ایمنی کارآمد، حداقل به مدت 5 سال و 60 تا 80 درصد افراد واکسینه شده دارای دستگاه ایمنی کارآمد به مدت 10 سال دارای سطوح حفاظت‌کننده واکسن هستند. پس از آن حتی اگر anti-HBs قابل ردیابی نباشد، فرد در برابر بروز علائم بالینی هپاتیت B، ظهور آنتی‌ژن سطحی هپاتیت B در خون و عفونت مزمن با ویروس هپاتیت B مصون می‌ماند.

هپاتیت B چگونه تشخیص داده می‌شود؟
در فرد مبتلا به هپاتیت حاد، 4 آزمون سرولوژیک باید انجام شود: HBsAg (  اندازه‌گیری آنتی‌ژن سطحی ویروس هپاتیت B در خون )، IgM anti-HAV (  آنتی‌بادی ضد ویروس هپاتیت A، از نوع ایمونوگلبولین M )، IgM anti-HBc ( آنتی‌بادی ضد هسته ویروس هپاتیت B، از نوع ایمونوگلبولین M ) و anti-HCV ( آنتی‌بادی ضد ویروس هپاتیت C).
وجود HBsAg همراه با anti-HBc یا بدون آن ( از نوع IgM ) مؤید وجود عفونت با ویروس هپاتیت B است. اگر anti-HBc از نوع IgM وجود داشته باشد، عفونت HBV، حاد و اگر anti-HBc از نوع IgM موجود نباشد، عفونت HBV مزمن تلقی می‌شود.
در غیاب HBsAg، تشخیص هپاتیت حاد B براساس وجود anti-HBc نوع IgM صورت می‌گیرد. وجود anti-HCV ( در صورت قابل تأیید بودن )، هپاتیت C حاد را نشان می‌دهد. فقدان همه شاخص‌های سرولوژیک، در صورت وجود هم‌خوانی از نظر اپیدمیولوژی، وجود هپاتیت غیر A، غیر B و غیر C را مطرح می‌کند.
در هپاتیت B مزمن، افزایش خفیف تا متوسط آنزیم‌های کبدی موسوم به آمینوترانسفرازهای سرمی ( آسپارتات آمینوترانسفراز ( AST ) و آلانین آمینوترانسفراز ( ALT ) تا میزان 7 برابر طبیعی، بیلی‌روبین و گاما گلبولین وجود دارد. ( بیلی‌روبین در اثر تجزیه گلبول‌های قرمز پیر ایجاد می‌شود و به وسیله کبد از بین می‌رود ).
افزایش در ALT بیشتر از AST است ولی در صورت بروز سیروز، این نسبت معکوس می‌شود. در هپاتیت مزمن، تغییرات خفیف در میزان آلکالن فسفاتاز، گاما گلوتامیل ترانس پیتیداز و لاکتات هیدروژناز ( LDH ) دیده می‌شود.
نکته: تأثیر کاندوم‌های جنس لاتکس در پیشگیری از عفونت با ویروس هپاتیت B نامشخص است ولی استفاده صحیح از آنها می‌تواند انتقال عفونت را کاهش دهد.
زنان باردار باید از نظر ابتلاء به هپاتیت B مورد آزمایش خون قرار بگیرند.
نوزادانی که از مادران آلوده به ویروس هپاتیت B به دنیا می‌آیند باید ایمیون گلبولین هپاتیت Bت( HBIG ) و واکسن هپاتیت را طی 12 ساعت پس از تولد دریافت نمایند.
نکته: برای پیشگیری از هپاتیت، هرگز از سوزن، تیغ یا مسواک مشترکی که ممکن است به خون فرد مبتلا آلوده باشند استفاده نکنید.
افرادی که در مراکز بهداشتی کار می‌کنند باید علیه هپاتیت B واکسینه شوند و همواره موارد احتیاط را رعایت کنند.
استفاده مشترک از لوله‌های باریک استنشاق کوکایین یا سایر مخدرهای استنشاقی می‌تواند موجب آلودگی از طریق پاره شدن رگ‌های خوبی بینی شود.

موارد ممنوعیت استفاده از واکسن هپاتیت B
در صورت وجود واکنش آلرژیک ( حساسیت ) جدی به دوز قبلی واکسن هپاتیت B نباید به تزریق دوباره آن مبادرت نمود.
با توجه به آنکه واکسن هپاتیت B با استفاده از سلول‌های مخمر و به وسیله روش‌های بیوشیمیایی و بیوفیزیکی ساخته می‌شود، افراد حساس به مخمر نباید از واکسن‌های حاوی مخمر استفاده کنند.
تقریباً در نیمی از موارد، منشأ عفونت با ویروس هپاتیت B مشخص نمی‌شود. لمس زخم‌‎آلوده به ویروس هپاتیت B می‌تواند موجب آلودگی سایرین شود. در بدن افراد مبتلا به هپاتیت B مزمن، آنتی‌بادی‌های ضد هپاتیت B وجود دارند ولی این آنتی‌بادی‌ها برای پاک‌سازی عفونت‌هایی که خود را درDNA سلول‌های کبدی مبتلا تثبیت کرده‌اند کافی نیستند.
هپاتیت B سالیانه بین 000/500 تا 000/200/1 نفر را در سراسر جهان می‌کشد که این موارد، ناشی از عوارض هپاتیت مزمن، سیروز و سرطان کبدی هستند. هپاتیتB در بعضی از کشورها ( به ویژه آسیای جنوب شرقی ) اندومیک ( بومی ) است و در نتجیه، سیروز و سرطان کبدی در این مناطق از عوامل بزرگ مرگ و میر هستند.

درمان هپاتیت B
6 گزینه درمان مورد تأیید سازمان غذا - داروی ایالات‌متحده ( FDA ) در دسترس قرار دارند که عبارتند از:
آلفا - اینترفرون - اینترفرون دِفوویر و پِگیله، اِنتِکاویر، تلبیوودین و لامیوودین. در 65% از افراد تحت درمان، واکنش پیوسته ایجاد می‌شود.
نکته: هپاتیت B آلوده‌کننده‌ترین عامل عفونت‌زای خونی است.
مصرف داروهای ضد هپاتیت در زنان باردار ممنوع است.
امکانات درمانی هپاتیت حاد ناشی از ویروس هپاتیت B محدود است و تقریباً 99% از بزرگسالانی که دچار هپاتیت حاد بارز ( از نظر بالینی ) می‌شوند و قبل از آن سالم بوده‌اند بهبود می‌یابند. درمان ضد ویروسی، میزان بهبود را افزایش نمی‌دهد و بنابراین ضرورت ندارد. در موارد نادری از هپاتیت B حاد و شدید درمان با داروهایی مانند لامیوودین به کار می‌رود. در حال حاضر آلفا - اینترفرون و لامیوودین برای درمان هپاتیت مزمن مورد تأیید FDA قرار گرفته‌اند.
نکته: تعداد موارد عفونت جدید از سالیانه 260 هزار نفر در دهه 1980 به حدود 73 هزار نفر در سال 2003 کاهش یافته است و بالاترین موارد ابتلاء به بیماری در 20 تا 49 سالگی دیده می‌شود.
بیشترین میزان کاهش موارد بیماری در میان کودکان و نوجوانان دیده می‌شود که ناشی از واکسیناسیون ضد هپاتیت B است.
حدود 25/1 میلیون آمریکایی مبتلا به هپاتیت مزمن هستند که 20 تا 30 درصد آنها در کودکی، ویروس را اکتساب کرده‌اند.
در بسیاری از موارد، هپاتیت به طور اتفاقی تشخیص داده می‌شود. به دنبال حمله تروریستی یازدهم سپتامبر 2001 نیویورک، حدود 10 هزار نفر از 530000 نفری که اقدام به اهدای خون به مجروحان این حادثه کردند، آلوده به ویروس هپاتیت بودند.
آلفا - اینترفرون عوارضی ایجاد می‌کند که عبارتند از: علائم شبه آنفلوآنزا، مانند تب، لرز، درد عضلات بدن، خستگی، سردرد، کاهش اشتها و تهوع. عوارض مزبور معمولاً 4 تا 6 ساعت پس از تزریق دارو به وجود می‌آیند و در اوایل درمان شدیدتر هستند. ریزش مو، قرمزی پوست، خارش، افسردگی، عصبی‌شدن و کاهش وزن نیز گاهی بروز می‌کنند. آلفا - اینترفرون اثر مهارکننده بر مغز استخوان دارد و در صورتی که موجب کاهش گلبول‌های سفید نوتروفیل به کمتر از 1000 در میلی‌متر مکعب یا پلاکت‌ها به کمتر از 000/60 در میلی‌متر مکعب شود باید مقدار دارو را کم کرد یا آن را قطع نمود. تحریک‌پذیری، تمایل به خودکشی، بروز کم‌کاری یا پرکاری تیروئید، تشنج و نارسایی حاد کلیه از عوارض دیگر آلفا - اینترفرون هستند.
لامیوودین عارضه جدی‌ای به همراه ندارد و با توجه به مصرف خوراکی به خوبی تحمل می‌شود. در حال حاضر قرص لامیوودین به صورت 100 میلی‌گرمی موجود است. در افراد مبتلا به نارسایی قابل ملاحظه کلیوی باید مقدار کمتر دارو تجویز شود.

منبع: تألیف و ترجمه: دکتر علیرضا منجّمی

                                                                                                                                                                                                 ادامه دارد.....
cheap moncler jackets cheap ray bans michael kors outlet uk longchamp outlet